Maddy Hulshof

Workshop autisme

‘Waarom heeft niemand mij dit eerder verteld’.

Dit was de reactie van een ouder na afloop van de workshop. En dit, juist dit, geeft precies de noodzaak aan van inzicht én kennis over autisme die eigen wordt in een doe-situatie. Na een workshop ga je de dingen anders doen. Niet omdat je een kunstje hebt geleerd, maar omdat je weet waarom.

Op 3 oktober 2016 geef ik samen met ervaringsdeskundige Leonie Bouwman opnieuw deze workshop autisme voor Balansacademy (opgeven via www.balansacademy.nl)

Hondje

Dit verhaal komt uit het hoofdstuk Executieve Functies van mijn boek ‘Dirigeren van de oceaan’. Taken overzien, plannen en uitvoeren vragen veel energie van mensen met autisme. Uit een veelheid aan informatie en mogelijkheden moeten de juiste handelingen op de juiste manier aan elkaar gekoppeld worden. Vervang het uitlaten van de hond door willekeurig welke taak (bv werkstuk maken; douchen) dan ook en zie hoe belastend dit kan zijn. Visuele ondersteuning kan dan helpen.

Zeven jaar geleden besloten we voor Gijs (toen 9 jaar) een hond aan te schaffen. We moesten wel even uitvogelen welk ras, want het hondje zou nog wel eens wat te verduren kunnen krijgen. Het zou rustig, lief, dol op mensen en gezeglijk moeten zijn, en daarnaast tegen een stootje kunnen. We zochten en vonden het voor ons ideale ras: King Cavalier. Van oudsher gefokt in Engeland, waar ze de schoten van adellijke dames warm hielden en prettig gezelschap vormden tijdens eenzame, lange, donkere dagen. Kijk, dat paste precies bij ons.

Vanaf het begin was het duidelijk dat het Gijs’ hond zou zijn. Hij zou ermee op cursus gaan, eten geven en uitlaten. Althans dat was de bedoeling.

Toen Gijs de pup in zijn armen kreeg, zagen we voor het eerst hoe zijn gezicht eruit zag zonder spanning. Alle naars vloeide weg in dit behoedzame liefdevolle eerste contact met de hond. Het was vakantie en we hoefden nergens heen. De volgende morgen was Gijs als eerste beneden, hij moest de pup uitlaten. Dat was zijn taak, simpel en duidelijk. Dachten we.

Voor Gijs bleek die ene taak bijna onoverzichtelijk: zelf schoenen en jas aan; bench open; hond eruit; riempje om; buitendeur van het slot af; hond aan de riem houden; wandelen tot aan de wei van de buurman en weer terug. Ondertussen goed opletten dat je het hondje niet meetrekt terwijl het zijn behoefte doet.

Het heeft een aantal dagen geduurd voor mijn man en ik in de gaten hadden dat een voor ons zo eenduidige taak uit zoveel onderdelen bestaat. ‘Zo moeilijk is het toch niet’, zeiden we tegen elkaar. Ondertussen lag de plas en poep van de pup ’s morgens steeds binnen, het duurde gewoon te lang. Op dag vier bespraken we met Gijs nogmaals de stappen: eerst zelf klaar zijn voor je de bench opendoet. Op dag vijf stonden we tegelijk met hem op en Gijs liet de hond uit. We stonden voor het raam en zagen zijn blonde hoofd, jas aan, klompen aan, riem in de hand, richting buurmans wei gaan. Er ontbrak slechts één detail: de hond zat nog in de bench. Hij liep zijn taak uit te voeren zonder hond!

Gelukkig kon Gijs er zelf ook om lachen. Samen hebben we toen alle stappen die horen bij het uitlaten van de hond in de juiste volgorde getekend en vanaf die dag klopt het.

Het is nog steeds de beste aanschaf die we ooit voor hem hebben gedaan.

Column voor JOOP.nl

Over hoe ongewoon het is om examen te doen. Lees hier Gewoon examen

Het dak eraf

Over passend onderwijs, ook voor kinderen met ADHD, en hoe wij dat zo doen. Dit artikel verscheen eerder in SUZAN!i.

Ik ben ik, ik doe mijn best.

Ik ben anders dan de rest.

Ik loop niet keurig op de lijn.

Ik kan alleen mezelf zijn.

(Dolfje Weerwolfje)

Jaren geleden kocht ik een tweedehands Volkswagen cabrio. Glimmend rood. Ik geef niets om auto´s en snelheid, ik hou wél van buiten zijn en de wind in mijn haar. Los. Daarom schafte ik deze auto aan, hij stond al een jaar te koop bij de plaatselijke garage. Mijn eerste ritje ´met zonder dak´ voerde naar de basisschool waar ik als leerkracht werk. Het was zondag (tja voorbereiding is het halve werk) en ik zette de cabrio in zijn volle glorie op het speelplein onder de oude bomen. Ik was nog niet uitgestapt of hij stond al bij me: Niek, een leerling uit groep 4. Zijn wenkbrauwen tot één streep geknepen, handen in de zij ‘Waarom heb jij die auto gekocht?’vroeg hij boos. Ik hoorde de trilling in zijn stem, en ik wist niet waarom. ‘Vind je hem niet mooi Niek?’ Nu werden warempel zijn ogen ook nog glinsterend vochtig ‘Heel mooi’, antwoordde hij ‘maar ik wil hem kopen, later als ik werk heb’. Ik slikte, ik reed in zijn jongensdroom. (meer…)

Recensie studiemiddag

“Maddy heeft ons namens de NVA verteld wat autisme nu precies inhoudt, en hoe je het als docent kunt herkennen. Daarnaast heeft ze ons praktische handvatten gegeven over hoe we met autisme om kunnen gaan. Dankzij Maddy en de NVA zijn we nu veel beter op de hoogte van wat we kunnen doen in de dagelijkse lespraktijk, rekening houdend met de kaders die we als hogeschool hanteren. Een absolute aanrader!”

Rory Sie

Voorzitter werkgroep Studiesucces ICT – Hogeschool Utrecht

Letterbaas

Column voor hetkind.org over hoe we dat zo doen op school  Letterbaas

Fris geluid

Nog net geen 16. Als Blu Burt vermuziekt Gijs alles wat hij is: jong; schoon en diep. Dans Two lines

Bijscholings-middag autisme

Ik wist het natuurlijk wel; hoe boeiend en gestoeld op eigen ervaringen jouw lezing is. Ik had je verhaal al eens eerder gehoord en dat had toen diepe indruk op me gemaakt. Ik wist dus ook zeker, dat onze leermeesters en docenten veel zouden kunnen hebben aan wat jij te vertellen hebt. Dat bleek een goede inschatting; ze hingen aan je lippen en vandaag werd ik een paar keer aangesproken op wat je ons gisteren meegaf. Dank daarvoor! Het laat ons anders kijken.
Maya, opleidingsmanager regionaal MBO Gelderland

‘Zacht in het midden’

Column voor het CJG over autisme en passend onderwijs Zacht in het midden

Zigeunermuziek

Maar dan anders. Bedacht en gemaakt door Gijs. Gypsy – house

  • Facebook
  • LinkedIn
  • Twitter
  • YouTube