Redelijk woest ben ik. Kwaad met een reden en ook een beetje triest. Dat was er niet direct. Eerst was er de blijdschap om de val van het kabinet en om het terugdraaien van de bezuinigingen op passend onderwijs.

Blij waren we: mijn collega’s en ik, we hadden ons niet voor niets samen zo sterk gemaakt voor onze kinderen in de Arena op 5 maart. Het ongeloof toen, dat de minister dit protest zomaar aan zich voorbij liet gaan. Net zoals alle initiatieven van ouders, scholen en leerlingen zelf haar niet raakten. Haar mantra: ‘ik weet hoe erg het is, maar het moet’. Niets wist ze, opgesloten in haar eigen werkelijkheid: een kooi van Faraday. Het enige wat je kunt doen om daar doorheen te breken is de stekker eruit.

Mijn trieste boosheid betreft ook Ton Elias. Om de manier waarop hij mij en mijn collega’s steeds opnieuw heeft weggezet als luie verwende mensen die gewoon een tandje bij moesten zetten. Om de manier waarop hij mijn Gijs en andere kinderen heeft weggezet als kinderen die geen aangepaste leeromgeving nodig hebben, als ze maar gewoon normaal doen. Om de manier waarop hij 6.000 specialisten in het onderwijs schoffeerde door ze simpelweg overbodig te verklaren. Om de ‘ach mevrouwtje’-toon waarmee hij me tegemoet trad in een live interview voor radio 1. Om de wegkruipende draaiende taal waarachter hij zich tijdens dat interview verschuilde toen bleek dat hij zijn eigen wet niet kende. Zo ver weg van alles, zo in zijn eigen gelijk. Net als  Marie – Antoinette, de vrouw van Lodewijk de 16^de, die als antwoord op de honger van het Franse volk zei ‘als het volk geen brood meer heeft, dan eten ze toch cake’.

Na de opluchting dus nu de boosheid: om de veroorzaakte onrust bij kinderen, ouders, leerkrachten, ambulant begeleiders. Mijn Gijs die vraagt ‘is het mijn schuld dat ze ontslagen worden?’ Wat kan ik doen met die boosheid: komen de beleidsmakers en hun uitdragers hier zomaar mee weg?  Kan ik een klacht indienen? En vooral: hoe kunnen we voorkomen dat dit opnieuw gebeurt.

Want we zijn er nog niet: de bezuiniging is van tafel, maar de hervormingsplannen liggen er nog op. Natuurlijk kan altijd alles beter, natuurlijk kan er hervormd worden. Maar ik begrijp niet hoe je dat kunt doen door 6.000 mensen te ontslaan die niet overbodig zijn. Iedere dag weer zorgen zij voor de aansluiting met de reguliere wereld voor kinderen zoals Gijs. Essentiele schakels. Het maakt me niet uit bij wie ze in dienst zijn, het maakt me niet uit hoe ze heten. Maar laat ze er zijn. Op 8 mei worden de onderwijs-hervormingsplannen bekeken door de Eerste Kamer. Die kan ze maken en breken. Ik hoop op het laatste: pas dan is het tijd voor gebak.

Maddy Hulshof

We waren even weg. Naar het snorkelparadijs in de Rode Zee. Boven water niets dan brandend zand en onder water een complete stille kleurrijke diepe bewegende wereld. Met één enkele hoofdbeweging in een andere wereld.

Gijs was ook mee. Hij was redelijk sceptisch over onze juichende vooruitzichten ‘hoe weet jij nou wat ik mooi vind?’ Ach..Gijs en de elementen: dat klopt altijd. We voorzagen hem van de juiste gereedschappen, een snorkel en duikbril. Hij had geen uitleg nodig en dreef naar waar de deining  hem bracht. (meer…)

Vandaag dan toch nog een antwoord van Ton Elias op de ‘oormerk’- vraag van 5 maart (fragment terugkijken)

Op verzoek van de heer Elias zend ik u hierbij zijn antwoord:

“Tijdens de behandeling van het wetsvoorstel passend onderwijs heb ik vrij indringende vragen gesteld over het ‘oormerken’ van middelen. De Minister van Onderwijs heeft daarop in schriftelijke beantwoording laten weten dat de middelen die naar de samenwerkingsverbanden gaan niet geoormerkt zijn. Dit houdt dus in dat de samenwerkingsverbanden zelf kunnen besluiten over hoe het geld wordt besteed. Dit vanuit het idee dat zij beter dan ‘Den Haag’ weten waar en hoe middelen in hun regio moeten worden besteed. Wel houdt de Inspectie voor het Onderwijs toezicht op de besteding van het geld. Ondermeer zal de Inspectie kunnen kijken hoeveel geld er daadwerkelijk aan onderwijs wordt uitgegeven. Op die manier kan de Minister en daarmee ook de Tweede Kamer toezicht houden. U kunt er op vertrouwen dat ik die onderzoeken nadrukkelijk in gaten zal houden. Voorts heb ik gepleit voor een bureaucratiesheriff om ervoor te zorgen dat zinloos en oeverloos vergaderen zal worden tegengegaan en dat zo veel mogelijk van het beschikbare geld daadwerkelijk bij de kinderen terecht komt. Hij of zij zal overigens ‘bureaucratiewaakhond’ gaan heten en niet sheriff, omdat de minister dat een wat al te krijgshaftige titel achtte.”

Met vriendelijke groet,

Jeroen van Dijken, persoonlijk medewerker Ton Elias

‘Is het mijn schuld?’ Ik kijk op van de zaterdagkrant, Gijs zit met gebogen hoofd tegenover me. ‘Is het mijn schuld dat ze ontslagen wordt, omdat ze mij meer aandacht geeft?’ Ik kan alleen maar ‘nee’ schudden. De essentie van de bezuiniging op onderwijs in een warrig kinderhoofd. Ik wil hem op schoot trekken, maar ja: 186 cm, 13 jaar en autisme, dat knuffelt niet goed. (meer…)

‘Hij loopt gewoon mee’, zegt ze. ‘Wat een ontwikkeling; de jaren hiervoor liep Gijs achter de andere jongens, nu naast!’ Vandaag is het een dag met een gouden randje.  We vallen allemaal een beetje stil. Zij: het zorgteam van school en wij: zijn ouders. Hij loopt gewoon mee zegt zijn begeleidster: een kleine stap voor de mensheid,  een grote stap voor Gijs.

Gewoon meelopen, dat betekent nogal wat voor Gijs. (meer…)

De regen striemt tegen de ruiten, soms ben ik bang dat het glas de druk niet aan kan. Hier in dit vakantiehuisje in het hoge Noorden, in deze week die zich door het natte slechte weer uitstekend leent voor de vervulling van het vakantiegevoel: uitrusten en niets doen. Nou ja niets doen, op de zeegroene 3-zits bank ligt mijn zoon Gijs te leren: Frans. Dat heeft hij in de 4 maanden die hij nu in de brugklas zit niet gehad, maar na de vakantie gaat hij een niveau hoger en staat Frans wel op het lesprogramma. In deze vakantie werkt alles mee: de rust; het slechte weer; onze sterke band. Ik geef Gijs 2 x per dag bijles Frans, het geeft ‘sjeu’ aan de natte Groningse klei. (meer…)

Column uit ‘Dirigeren van de oceaan’ over het zuivere taalgebruik van mensen met autisme.

Oud en Nieuw is in de buurt waar wij wonen altijd een belevenis. Gijs spaart zijn verjaardagsgeld om vuurwerk  te kopen. De oma’s sparen vuurwerkkrantjes voor hem waar hij weken van tevoren uren mee in de weer is, compleet met rekenmachine. Want bij de ene zaak kosten 144 vuurpijlen vijf euro en bij de andere kosten 160 vuurpijlen zes euro. En Gijs wil graag veel voor zijn geld. (meer…)

‘This one’s for the Dutch mama’s’

Gijs is ‘anders’ deze week. Deze week voor Kerst waarin verbondenheid zo’n grote rol speelt. En dat is nu eenmaal niet zijn sterke kant. Op de school van Gijs is een projectweek waarvan de opbrengst naar Serious Request gaat. Een gewone middelbare school, waar Gijs (13 en autisme) met extra begeleiding naar toe gaat. Deze projectweek is alles anders: onoverzichtelijk en structuurloos. Gijs houdt zich goed op school, maar thuis barst de bom. Nog geen tijd voor mijn kerstjurk, eerst moet de olifantenhuid aan.

‘This one’s for mama’, ik heb die mama’s gezien in Afrika. Weliswaar niet in oorlogsgebied maar in een vrolijk gastvrij prachtig land waar de armoede nog enige kleur had. (meer…)